سخن نويسنده:(هر گرفتار بلا را نبايد سرزنش کرد). گرفتارى گاهى دينى و گاهى دنيوى و گاهى در هر دو مورد است، و به هر تقدير، گاهى سبب گرفتارى از جانب خود انسان است مانند جهل بسيط و يا جهل مرکب و گاهى به سبب ديگرى است که مقدر شده و معلوم و يا نامعلوم مى‏باشد. افرادى به خاطر گرفتاريشان قابل سرزنشند که وسايل گرفتارى يا مقدارى از آن، از جانب خودشان باشد، مانند گرفتارى به علت دوستى با بدکاران و نظاير آن.

سخن چهاردهم:وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: ‏مَنْ‏ ‏ضَيَّعَهُ‏ ‏الاَقْرَبُ‏ ‏‏أُتِيحَ‏‏ ‏‏لَهُ‏‏ ‏الاَبْعَدُ.
و درود خدا بر او فرمود: کسى را که نزديکانش واگذارند، بيگانه او را پذيرا باشد.

سخن نويسنده:شايد شنيده باشيد صله رحم ثواب زيادي داره يا چيزهايي در اين رابطه،خداوند رب العالمين مقرر كرده تا همه ما آدمها به همديگه نياز داشته باشيم و باالاخص به اقوام و نزديكان خود. خداوند مقرر کرده و اراده‏اش بر اين تعلق گرفته است که براى هر چيزى علت و سببى قرار دهد تا بدان وسيله و با وجود آن سبب، آن چيز ضرورت پيدا کند، در حکمت خداوندى مقرر نشده است که جز از طريق اقوام و آشنايان كاري براي انسانها انجام شود،پس بناچار اگر آنهاانسان را ترک كنند و رها سازند، بايد خداوند کسانى را از افراد بسيار دور و بيگانه مقدر و معين کند تا مصالح و کمک و يارى او را عهده‏دار شوند.براي همين است كه از قديم به ما مي گفتند با خدا باش و پادشاهي كن،بي خداباش و هرچه خواهي كن.اين را مسلم بدانيد اگر خداوند مهربان بخواهد كاري يا اتفاقي براي شما انجام شود اول از طريق خويشان و اگر آنها انجام ندادند از طريق افراد نا آشنا اين كار را براي شما انجام خواهد داد.

موفق و مويد و منصورباشيد-ياحق

سخن سيزدهم:وَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: إِذا وَصَلَتْ إِلَيْکُمْ ‏أَطْرافُ‏ ‏النِّعَمِ‏ فَلا تُنَفِّرُوا ‏أَقْصاها بِقِلَّةِ الشُّکْرِ.

سخن نويسنده:(هرگاه نعمتهاى تازه‏اى نصيب شما شد، زيادى آن نعمتها را با کم‏سپاسى از خود دور نسازيد). امام (ع) در اين گفتار توجه داده است، بر اين که به منظور دوام و بقاى نعمت بايد شکر نعمت را به جاى آورد، و از کم‏سپاسى- به دليل پيامد ناگوار آن- برحذر داشته است بنابراين،كمبودها وكاستي ها به خاطر پيامد کم‏سپاسى است. لفظ تنفير (حذر داشتن) را به ملاحظه‏ى شباهت نعمت، به يک گروه پرنده استعاره آورده ام، پرندگان به هم پيوسته که اگر اول آن گروه فرود آيد، آخر آن نيز فرود خواهد آمد. و در اين عبارت اشارتى است بر اين که دوام شکر و سپاس باعث دوام و زيادت نعمت است، همانطورى که خداوند متعال فرموده است: و لئن شکرتم لا زيدنکم
ويا اينكه شاعر مي گه :شكرنعمت،نعمتت افزون كند كفرنعمت نعمتت از كف برون كند حالا يچيز تو همين مايه ها!!!

موفق وپيروز باشيد-التماس دعا

براي نظر دادن اينجا را كليك كنيد

سخن يازدهموَ قالَ عَلَيْهِ السَّلامُ: أَعْجَزُ النَّاسِ مَنْ عَجَزَ عَنِ اکْتِسابِ الِاخْوانِ، وَ أَعْجَزُ مِنْهُ مَنْ ضَيَّعَ مَنْ ظَفِرَ بِهِ مِنْهُمْ.
امام علي(ع)مي فرمايد: ناتوان‏ترين مردم کسى است که در دوست يابى ناتوان است، و از او ناتوان‏تر آنکه دوستان خود را از دست بدهد.
سخن نويسنده:(ناتوانترين مردم کسى است که از يافتن دوستان، ناتوان باشد، و ناتوانتر از او کسى است که ياران به دست آورده را از دست بدهد). اخوان، جمع اخو است مانند خربان که جمع خرب است، مقصود دوستان صميمى است. و در عبارت ترغيبى بر اخلاق پسنديده است، زيرا دوستان جز با اخلاق کريمه فراهم نيايند. و امام (ع) فرد ناتوان از دوستيابى را از آن رو ناتوانترين مردم، دانسته است که دوستيابى، نه به صرف نيروى بدنى نياز دارد و نه به اعمال نيروى عقلى، بلکه تنها به اخلاق خوب و حسن رفتار و برخورد با گشاده‏رويى و چهره‏ى باز، نيازمند است. و اين امور هم در بيشتر مردم، طبيعى و آسانترين کار براى آنهاست، بنابراين کسى که از اينها ناتوان باشد، ناتوانترين فرد بر انجام کارهاست. و اينکه امام (ع) آن کسى را که دوستى داشته و بعد از دست داده، ناتوانترين شخص شمرده است از آن روست که دوستيابى ناگزير زحمتى براى شخص دارد، اما کسى که دوستى، فراهم آورده است، ديگر نيازى به اين مقدار زحمت نيز ندارد، بنابراين، نگهدارى دوستان آسانتر است از دوستيابى، پس کسى که دوستان را از دست مى‏دهد، به خاطر ناتوانى در نگهدارى از چيزى که آسانترين کارهاست، از کسى که در دوست يابى ناتوان است، ناتوانتر مى‏باشد.

التماس دعا-ياحق

انشااله كه همه ما بتونيم قدرت خشم خودمونا كنترل كنيم وهميشه خاضع وخاشع باشيم وفقط براي رضا وقدرداني خدا كاري را انجام بديدم.

به راستي چرا ما بايد چاپلوسي وتملق وتمجيد بيجا از مسئولي يا شخصي كه داراي مقام دنيويست بكنيم؟،به خاطر دنيا.پس ارزش شخصيتي خود ما چه مي شود؟مگر دنيا اينقدر با ارزش است؟.
توجه كنيد كه ما از طرف ديگر نبايد مسئولي كه پستش را از دست داده يا ما از او خوشمان نمي آيد را اينقدر بد جلوه بدهيم وبا غيبت وتهمت خداي ناكرده باعث بردن آبروي او بشويم.

سخن7: (نيكو بنگريد و) به‌ شگفت‌ آييد براي‌ اين‌ انسان‌ كه‌ با پيه‌ ( چشم ‌) مي‌بيند، و با گوشتي ‌( زبان‌ ) سخن‌ مي‌گويد، و با استخواني‌ ( گوش )‌ مي‌شنود، و از شكافي‌ ( بيني‌ ) نفس‌ مي‌كشد.
سخن نويسنده:از چند چيز ساده‌ مانند پيه‌، گوشت‌، استخوان‌ و منفذي‌ كوچك‌، كه‌ به‌ دست‌ سازنده‌اي‌ بزرگ‌ و تدبيرگري‌ حكيم‌ آفريده‌ شده‌، كارهايي‌ بزرگ‌ ساخته‌ است‌. سادگي‌ جنس‌ اين‌ اعضا، بر بي‌اهميتي‌ آنها دلالت‌ ندارد؛ بلكه‌ آنها ابزارهاي‌ ادراكات‌ حسي‌ آدمي‌ هستند. عظمت‌ و ارزش‌ اين‌ وسايل‌ ارتباطي‌، وقتي‌ معلوم‌ مي‌شود كه‌ توان‌ يكي‌ از آنها كم‌ يا در انجام‌ دادن‌ كارهايشان‌ خلل‌ ايجاد شود و قدرت‌ خود را كاملاً از دست‌ دهند. عملكرد اين‌ اعضاي‌ كوچك‌، بزرگ‌تر از كار يك‌ فرستنده‌ بزرگ‌ راديويي‌ و گيرنده‌ تصاوير است‌.

عظمت‌ تمام‌ اين‌ كارها، با وجود كوچكي‌ ، ظرافت‌ و سستي‌ ابزارهاي‌ آنها، ‌ انسان‌ را متوجه ظرافت و ضعف خود می کند ‌؛ پس‌ بايد از مركب‌ غرورش‌ پايين‌ آيد. امام‌ صادق‌ (ع‌) اين‌ آيه‌ را تلاوت‌ فرمود: ( وَ خُلِقَ الاْءِنْسانُ ضَعِيفاً ) ؛ انسان‌ ضعيف‌ آفريده‌ شده‌ است‌. سپس‌ فرمود: وكيف‌ لا يكونُ ضعيفاً وهو يَنظُرُ بِشحمٍ وَيَسمَعُ بعظم‌ ويَنطِق‌ بلحمٍ ؛ چگونه‌ ضعيف‌ نيست‌ و حال‌ آنكه‌ او با پيهي‌ نگاه‌ مي‌كند، با استخواني‌ مي‌شنود و با گوشتي‌ صحبت‌ مي نمايد.

برآرد دم‌ ز يك‌ سوراخ‌ مبهم ‌ بر سر بيني‌ كه ‌ گر بندد برآيد جان‌ شيرينش‌ ز سر ت

نكته آخر اينكه ما اگر انسان عاقلي باشيم خداوند را هزاران بار شكر مي كنيم كه از مواد اوليه ساده و ناچيز چه نعمتهاي بزرگي براي ما فراهم كرده و باز اگر انسان عاقلي باشيم مغرور نمي شويم چون تمام اين نعمتها محدوديت دارند وفنا پذيرند وتنها خداوند نامحدود پايدار است.

قسمت اول:شايد شما تو زندگي اجتماعي اطرافتون افراد متكبر يا به قول معروف از خود متشكرزيادي را ديده باشيد افرادي كه با فيس وافاده وبا تكبر هرچه تمام تر در روي زمين قدم برمي دارند.اگر دقت كنيد مي بينيد اينان اگر چه قالبا از لحاظ مالي مشكلي ندارند ويا در نگاه اول به نظر بيايد كه با افراد زيادي در رابطه هستند ولي مطمئن باشيد در اصل ودر ذات آنها از مشكل تنهايي رنج مي برند وتمام كساني كه در اطراف آنها هستند يا رابطه كاري دارند يا بخاطر پول وسرمايه است.در واقع تكبر بلاي جان وآفتي تقريبا لا علاج است، تكبر اولين گناه عالم خلقته كه باعث شد ابليس از مقام فرشته بودن پايين كشيده بشه وبه منفورترين خلايق خدا تبديل بشه.پس بيايم چه پولدار چه بي پول،چه با سواد چه بي سواد،خاكي باشيم خاكي كه از آن به وجود آمديم وبه آن برمي گرديم

اُفتادگی آموز اگر طالب فیضی

هرگز نخورد اب زمینی که بلند است

قسمت سوم:تا حالا حتما شده كه به مسافرت يا تفريح گاهي بريد واز لحظات خودتون فيلم برداري يا عكاسي كنيد، يا به مهماني خانوادگي بريد يا جشن تولدي بگيريدواز آن فيلم برداري كنيد. وباز حتما شده كه اون فيلم ها وعكسها را كه بعضي از خاطراتشون را يادتون رفته بعد از چند سال ببينيد ،وبا نگاه كردن به اون ها ومجسم شدن خاطرات تلخ وشيرين اونها تو ذهنتون بخنديد يا خداي ناكرده گريه كنيد.!

حالا دوباره اين قسمت از فرمايش مولا را با زبوني ديگه مي نويسم:

خدا با دوربيني فوق العاده واز بالا وپائين،چپ وراست از ما فيلمبرداري مي كنه تا سالها بعد در مجلسي كه با نام قيامت برگذار ميشه فيلم ها وعكسهاي تك تك لحظاتمون را كه فراموش كرديم نشونمون بده.خوشا به حال كساني كه خداوند فقط وفقط از كارهاي خوب وشايسته اونها فيلم وعكس گرفته باشه يا خوش به حال كساني كه با گريه وتوبه واقعي تونسته باشن خداي ارحم الراحمين را قانع كنن تا اون لحظات بد وغم بار را پاك كنه.انشا الله

التماس دعا-ياحق

سخن۵: سينه خردمند گنجينه ي راز اوست وشكفته رويي دام دوستي است وسختي هاي مردم را بر خويش هموار كردن گورستان پوشاننده عيب هاست كه عيوب مردم را مي پوشاند.

سخن نويسنده:از جملۀ كلمات قصار حكمت پنجم است كه داراى سه جمله به شرح زیر است:

1- «صَدْرُ الْعَاقِلِ صُنْدُوقَ سِرِّهِ»؛ یعنی: سينه عاقل صندوق اسرار اوست.

حضرت امیر(ع) در اين جمله سينۀ عاقل را به صندوقچۀ اسرار اشبیه فرموده و اين بدان معنی است كه فاش كردن اسرار از عقل و خرد به دور است. همانگونه كه انسانِ عاقل اشياى قيمتى خود را در

صندوقچه اى مخفى کرده و آن را از دستبرد ديگران محفوظ می دارد، اسرار انسان نیز به منزلۀ اشياى قيمتىِ اوست و انسان عاقل باید اسرار خود را در صندوقچۀ سينۀ خود محفوظ نگه داشته و به كسى نگويد.

در حديث آمده است «كلّ سرّ جاوز الاثنين شاع»؛ يعنى هر سرى كه از دو لب تجاوز كند شايع شده و همگان از آن مطلع می شوند.

البته در معنى «الاثنين»، دو احتمال وجود دارد: يكى اين كه «الاثنين» را به معنى دولب بدانیم، يعنى وقتی سرَّت از دو لبت تجاوز كرد و به ديگرى رسيد، ديگرى هم از آن سرّ آگاه می شود.

احتمال دوم اين است كه «الاثنين» را نفر دوم بدانيم؛ یعنی هر سرّى كه به نفر دوم برسد او هم به نفر سوم می گوید و بالاخره فاش مى شود، چون خواه ناخواه نفر دوم هم به طور محرمانه به ديگرى مى گويد، سومى هم به همين طور تا اين كه همه از آن سرّ مطلع مى شوند.

بنابراين افشاى اسرار عقلائى نيست و انسان عاقل نبايد اسرار خود را به ديگران بگويد.

البته لازم به ذكر است كه مانيز اگر خواسته يا ناخواسته در معرض رموز ديگران قرارگرفتيم بايد عاقل وخردمند باشيم واز فاش كردن اسرار ديگران خودداري كنيم شايد بشود از اين منظرهم به اين سخن نگاه كرد.

3-«وَاْلاِحْتَِمالُ قَبْرُ الْعُيُوبِ»؛ یعنی: تحمّل و برد بارى پوشش عيب هاست.
«احتمال» از مادۀ تحمّل و به معنى بردباری است. «قبر» پوشش است. قبرستان هم بدین جهت که مردگان را می پوشاند به معنی پوششگاه است. این که حضرت امیر(ع) تحمّل را قبر عیوب دانسته یک تشبیه است و مقصودشان این است که اگر انسان در مقابل برخورد بدی که ديگران دارند ياروزگار بر او وارد كرد صبر و بردبارى از خود نشان دهید سبب مى شود تا عیوب دیگری که احیانا وجود دارد پوشیده شود؛ زیرا ادامۀ درگیری سبب افشای بدی های دیگر انسان می شود.
«وَ الْمُسَالَمَةُ خِبَاءُ الْعُيُوب»؛ یعنی: با مسالمت برخورد كردن ضميمه عيب هاست.
«مسالمت» از ماده «سِلم» و به معنى برخورد با نرمى، در مقابل برخورد با تندی است. «خَبْأ» به معنى خيمه است و خيمه هم مانند قبر پوشش است. پس چه بگوئيم تحمّل ،پوشش عيب هاست، يا بگوئيم مسالمت پوشش عيب هاست، هر دو جمله به يك معنی است.

نكته آخر اينكه اگر در مناقشات وبحث ها با نرمي برخورد كرديم دليل بر كم آوردن مانيست بلكه ما عاقلانه ترين كار را كرديم وبا اينكار باعث شديم عيوب احتمالي خود مان كه ممكن بود با تند خويي ما در مقابل تند خويي ديگران فاش وبرملا شود،پوشيده بماند.

ومن الله توفيق -التماس دعاء-ياحق

2- «وَ الْعِلْمُ وِرَاثَةٌ كَرِيَمةٌ»؛ يعني: دانش براي انسان ميراث با کرامتى است.
معمولا چيزهايي که از ديگران به انسان مي رسد، از آن تعبير به ارث و ميراث مي کنند، با اين توجه که برخي ارث و ميراث ها، ميراث کريم و پسنديده اند و برخي ديگر ميراث هاي ناپسند. حضرت امير(ع) در اين عبارت کوتاه علم و دانش را به ميراث کريم و پسنديده تشبيه فرموده اند.
در اين که چرا علم و دانش به ميراث تشبيه شده بايد گفت: اصولا ميراث به اموالى گفته مى شود كه از خويشاونداني مانند: پدر، مادر، فرزند و...به انسان مى رسد و در قبال آن چيزى هم پرداخت نمي شود.
پس اگر حضرت امير(ع) در اين جمله کوتاه علم را به ميراث تشبيه فرموده اند، بدين جهت است كه معمولا در گذشته براى ياد گرفتن علوم چيزى پرداخت نمى كردند و دانش را بدون پرداخت پول ياد مى گرفته اند
(البته امروزه هم در حوزه هاي علوم ديني چنين است) و تنها فرقى كه علم باميراث هاى مادى دارد و حضرت امير(ع) همان را با آوردن وصف «كريمة» متمايز فرموده اند همين كرامت علم است. مال و ثروتهاىمادى هر چند هم زياد و قابل توجه باشد براى انسان كرامتى به ارمغان نياورده، بلكه در بسيارى موارد باعث طغيان مي شود و كرامت انساني را نابود مي کند.شايد با اين جمله حضرت بتوان جواب داد كه علم بهتر است يا ثروت.
3- «وَ اْلآدَبُ حُلَلٌ مُجَدَّدَةٌ»؛ منظم بودن در زندگى همانند لباس فاخر و تازه اى است كه بر قامت انسان پوشانده شده باشد.
«ادب» به معنى «نظم» و مؤدب به معنى منظم است. به صرف و نحو عرب، يا به دستور زبان فارسى كه ادبيات مى گويند براى اين است كه دستور زبان، سخن انسان را مرتب و منظم مى كند و هر جمله با نظم خاصى از دهان خارج مى شود.
پس ادب به معنى نظم است.
«حُلل» جمع حوله و به معنى لباسهاى فاخري است كه آن زمان از يمن وارد مي شده و در اعراب معروف بوده است.
«مجدّد» از ماده ي جديد و به معنى نو است.
پس در يك كلام مي توان گفت در اصل سر منشا خلق كردن، نيز همان نظم است واگر دقت كنيم مي بينيم كه خداوند نيز براي خلق واداره جهان آفرينش نهايت نظم را بكار بسته است.پس اگر ما در كارهايمان نهايت نظم را داشته باشيم بطور حتم موفق خواهيم بود.

4- «وَ الْفِكْرُ مِرْآةٌ صَافِيَةٌ»؛ يعني: انديشه مانند آئينه ي صاف است.
گاهى انسان بدون فكر و انديشه قبلى در كارى وارد مى شود و چه بسا به مشكلات و ناملايمات زيادي برخورد مى كند. اين يك امر طبيعى است كه وقتى انسان بدون فكر و برنامه ريزى در كارى وارد شود، با مشكلات پيش بينى نشده برخورد كند، ولى اگر قبل از شروع به كار، فكر و مشورتِ لازم را با اهل خبره انجام دهد، موانع و مشکلاتي را كه پيش بينى مي كند، براى رفع آن چاره انديشي کرده و به مانعي برخورد نمي کند.
مقصود حضرت امير(ع) از اين جمله کوتاه همين است كه بايد پيش از شروع به كار، اطراف و جوانب آن را سنجيد و با برنامه ريزى و مشورت هاى لازم وارد كار شد.همانطور كه در احاديث وارد شده كه چند دقيقه فكر كردن بهتر است از چند سال عبادت چون كه ممكن است با كمي بي فكري خرابي هاي جبران ناپذيري بوجود آيد.

اگر كمي باخود فكر كنيم آن موقع خواهيم ديد كه ديگر پر حرفي نمي كنيم وبيشتر گوش ميدهيم آن موقع خواهيم ديد كه ديگر هيچ كار بي جايي را انجام نمي دهيم

سخن۳: بخل ننگ و ترس عيب ونقص است. نيازمندي، زيرك را دراثبات دليلش گنگ گرداند و فقير در شهر خود غريب است. ناتواني و زبوني درد و آفتي است ( كه شخص براي سعادت و رفاهيت خود يا مردم نتواند اقدام كند). شكيبايي در سختيها دلاوري است. زهد و بي رغبتي به دنياداري و پرهيزگاري سپراست (و انسان را در دو جهان نگهداري مي نمايد).

سخن نويسنده:دراين سخن يك دودستگي وجود دارد.ابتدا خصوصيات اخلاقي كه موجب ننگ وعيب ونقص آدمي هست ودوم خصوصياتي كه دربرگيرنده سعادت دنيا وآخرت انسان هست ومايه ي افتخار مي شود.

دراينجا توضيحي مختصر در مورد اين سخن مي آورم ودرخواست ميكنم حتما مطالعه كنيد.

اين مواردى که در کلام امام بيان شده است با هم ارتباط دارند و همه آنها مبتنى بر مسائل مادّى است. در اوّلين جمله مى فرمايد: بخل ننگ است. حقيقت ننگ آن چيزى است که دور از شأن انسان باشد. ننگ نوعى عيب است که به شرافت انسان لطمه مى زند، نقصان جسمانى عيب نيست، بلکه نقصان شخصيّتى و حيثيّتى، عار است. و بخل چون دوراز شأن انسان است در نتيجه عيب محسوب مى شود چرا که شأن انسان اين است که با عالم هستى هم صدا باشد. تمام عالَم در حال انفاق کردن هستند، خورشيد دائماً انفاق مى کند و نور مى دهد زمين دائماً انفاق مى کند و مواد غذايى مى دهد درياها، هوا، جانوران مثل زنبور عسل، گوسفند و حيوانات ديگر انفاق مى کنند و در اين ميان اگر انسان که اشرف مخلوقات هست انفاق نکند و بخل بورزد از موجودات ديگر پست تر خواهد بود و جز ننگ و عار چيز ديگرى نصيبش نخواهد شد.پس نتيجه اينكه متضاد انفاق بخل هست
در جمله دوم امام مى فرمايد: ترس در وجود انسان نقص است، چون ترس بى دليل سرمايه هاى انسان را بر باد مى دهد توانايى سخن گفتن را دارد اما ترسو است در زمينه تبليغات دينى اگر کسى ترسو باشد نمى تواند مبلّغ خوبى باشد، توانايى تجارت را دارد اما ترسو است.

راه مبارزه با ترس، وارد شدن در ميدان هاى کارى است تاتجربه اش زياد وترسش ريخته شود.
و اگر انسان مى خواهد در زندگى ترس داشته باشد بايد از خدا بترسد که در واقع ترس از گناهان خودش است

در جمله سوم امام مى فرمايند: فقر انسان باهوش را گنگ مى کند و نمى گذارد حرف خود را بزند.
روايات در باب فقر فراوان است که بعضى از روايات فقر را نکوهش مى کند و بعضى از روايات فقر را ستايش مى کنن.
جمع و تفسير اين روايات به اين است که فقر به دو معنا پسنديده است و به يک معنى نکوهيده.
فقر پسنديده، يکى فقر الى الله است.
آرى بى نياز حقيقى و قائم بالذات در تمام عالم هستى يکى است، و او خداست، همه موجودات سر تا پا نيازمند و فقير و وابسته به وجود او هستند.
همان گونه که اوبي نياز مطلق است، انسان ها فقر مطلقند.
دوم: زندگى ساده است که پسنديده است. و اينکه رسول خدا(صلى الله عليه وآله) فرمود: فقر افتخار من است، منظور حضرت، فقر الى الله و زندگى ساده است.
اما فقرى که مذمت شده و نکوهيده است، فقر مالى و نياز داشتن به اين و آن است و شخص نيازمند وابسته است و شجاعت ندارد در نتيجه نمى تواند حرف خود را بزند.
و ادامه سخن مورد بحث كه حضرت مى فرمايد: آدم فقير در شهر خود نيز غريب است، اشاره به همين نوع فقر دارد.
اما درمورد قسمت آخر اينكه شكيباي وصبر در مشكلات انسان را مانند آهن آب ديده سخت وسفت مي كندوبه اصطلاح انسان سرد وگرم چشيده مي شود.
وپرهيزگاري هم كه باعث مي شود انسان به گناه نكردن عادت كند ووقتي كسي توانست بي ميل به دنياداري باشد مسلما گناه نكردن برايش آسان ودرنتيجه عاقبت بخيري در دوجهان برايش به ارمغان مي آورد.

9:امامت وقرآن
پيامبر خداحضرت محمّد(ص)نيزهمانند همه پيامبران ديگر چيزي هايي رادربين امت خودقراردادتاهيچگاه بدون راه روشن وپرچم هدايت نباشند.آن چيزها قرآن واهل بيتش بودند.
قرآن كه بيان كننده حلال وحرام،مستحب وواجب،ناسخ ومنسوخ،رخصت وعزيمت،خاصّ وعام،عبرتها وامثال،مطلق ومقيّد،محكم ومتشابه بود.
واهل بيت كه تفسير كننده مجمل وبيان كننده پيچيدگي هاي آن بودند

10:رهاورد حج
حج گزاران دربيت الحرام مانند تشنگان به آبگاه واردمي شوند وهمچون كبوتران، مشتاق وآرزومندآن خانه مي باشند.
آنان درموقفي كه پيامبران مي ايستادند ايستاده وبه مانندملائكه كه گردعرش الهي طواف مي كنند دور آن مكان مقدس طواف مي كنند،آنان درتجارت عبادت خدا سودفراواني به چنگ مي آورند.
خداوند اين تواضع وفروتني خلق رانشانه عظمت وبزرگواري خود قرار دادوسپس آن خانه رادراسلام نشانه وبراي پناهندگان حرم قرار داد وحج آن راواجب گردانيد وفرمود((بر مردمي كه توانائي رفتن به خانه خدا رادارند حج واجب است وهركه برخداي تعالي كافرشود پس خداوند از همه جهانيان بي نياز است))سخن نويسنده:همانطور كه خوانديد ومي دانيد پيامبر چيزهاي با ارزشي براي ما بجا گذاشت مثل قرآن ومفسران وهدايت گراني كه از جانب خود معين كرد،آنها تماما معصوم واز اهل بيتش بودن حال يك سوال مطرح است كه در زمان حال كه معصوم از چشمان گناه كار ما غايب است تكليف چيست آيا خودمان براي خودمان تكليف تعيين كنيم درحالي كه تفسير وروايات مربوط به حتي يك صفحه قرآن را هم نمي دانيم يا.... شما نظرتون چيه؟

6:آدم وبهشت
خداي سبحان آدم رادربهشت كه وسائل عيش وكامراني درآن فراهم وبساط امن وشادماني درآن گسترده بود ساكن ساخت.شيطان برآن مقام جاودان وآميزش با نيكان رشك برد.وبا سوكند دروغينش آدم رابفريفت وآدم يقين رابه شك بفروخت.از عزم واراده به وهن وسستي گراييد...وعزت رابه ندامت وپشيماني تبديل كرد.سپس خداوند درتوبه آدم بساط كرامت بگسترانيد.كلمه رحمت رابه وي تلقين فرمود.بازگشت بهشت رابه وي وعده كردواورابه محنت سراي دنيا كه محل تناسل وزايشگاه فرزندان بودفرودآورد.

7:بعثت پيامبران
همين كه دنيا محل استقرار آدم شد،فرزندان بسياري پيداكرد.خداوند از ميان اولاد او پيغمبراني برگزيد وازآنان به رساندن وحي وتبلبغ رسالت واداي امانت عهدوپيمان گرفت.وخداوند بندگان خود را از پيامبران،كتاب ارسال شده،برهان لازم،نشانه محكم واستوار خالي نگذاشته ومحروم نكرده است.ازطرف ديگر شياطين بامكروحيله مردم رافريفته واز پرستش خدابازشان مي داشتند.بدين منوال قرنهاوروزگارهاسپري شد. پدرهايي رفتند وپسرهايي آمدند
8:بعثت پيامبرخداتااينكه خداوند منان محمدبن عبدالله(ص)رابراي بجاآوردن وعده خود وتمام گردانيدن نبوت برانگيخت؛درحالي كه ازپيامبران پيشين پيمان نبوت اوگرفته شد،علامات ونشانه هاي مشهور ووقت ولادتش نيكو وپسنديده بود.دراين روزگار مردم زمين داراي ملتهاي متفرق وآرزوهاي بسيار وطريقتهاي پراكنده بودند وگروهي خالق رابه خلق تشبيه مي كردندپس خداوند به وسيله محمد(ص)ِآنان را از گمراهي هدايت فرمود وبه واسطه اواز ناداني كفر نجاتشان داد.پس خداونداز براي محمد(ص)مقام قرب ولقاي خودش رااختيار كردودرنهايت درحالي كه كريم وبزرگوار بود روحش راقبض فرمود.درودبي پايان براووبرآل او باد.

5:شگفتي آفرينش آدم(ع)
آفريدگارجهان ازپس آفريدن آسمان وزمين وهرچه در آنها است،از هريك از زمين هاي نرم ودرشت وخوش گياه وشوره زار مشتي خاك برگرفت.ابر رحمت را به فرمود تاچهل شبانه روز پي درپي برآن خاك بباريد،تاخالص وپاكيزه شد.وخاك رابه رطوبتي مخلوط كرد تاچسبان گشت.وعناصرچهارگانه باهم يكي شدند.ازچنين خاكي صورتي كه داراي اطراف واعضاء،پيوستگي ها وگسستگي ها بود بيافريد.آن را تازمان معين وسرانجام مشخص كه قابل پذيرش روح باشد به حال خود وا گذاشت.سپس خداوند صورت خاكي را آيينه انوار وتجلي خويش قرار داده از روح خود در آن بدميد.
پس ازتكميل شدن آفرينش، ملائك را ندا داد وآنان را به امانت ووصيتي كه در نزدشان به وديعت نهاده بود كه تعظيم وتكريم وخشوع وسجده برآدم بودصدازد.فرمود:((برآدم سجده كنيد.پس فرشتگان همه سجده كردند،جزشيطان))كه غرور وخودبيني اوراگرفت وطينت خودراكه ازآتش بودازگوهرآدم خاكي والاتردانست.كه سزاوار خشم خداوندي شدوبراي تكميل آزمايش بني آدم و براي وفاي به وعده اي كه درحين سجده نكردن ابليس به اوداده شده بود، خداوند مهلتش داد وفرمود:((تو تاروز وهنگام معيني در زمره مهلت داده شدگاني))
صحبت نويسنده:به نظر بنده از مطالب بالا نكته اي كه برجسته تر از همه هست اولين وبدترين گناه عالمه كه عامل تمام زوالها وبد بختي هاي ما انسانها هم هست واون گناه ويران كننده تكبر وغرور وخودپسندي.من به يك قسمتش فكر كردم شما در اين مورد وبقيه موارد چي فكر ميكنيد؟

---

4:خلقت فرشتگان
خداوند تبارك و تعالي آسمانهاي بلند را از هم بگشود،و آن را از ملائكه مختلف پر كرد.بعضي ساجدند و راكع نيستند،برخي راكعند و قيام نكنند،گروهي ايستاده وقدم از جاي خود فراتر نمي نهند،دسته اي تسبيح گويانند كه خسته نمي شوند.از خواب در چشم ها و شهوت در عقل ها و سستي در جسم ها و غفلت و فراموشي بيرونند.گروهي ديگرقدمها رااز طبقه زيرين زمين و گردنها از طبقه زيرين آسمانها در گذشته اعضا و جوارحشان از اطراف و اكناف جهان بيرون رفته و دوشهايشان با اركان عرش الهي مساوي شده.
صحبت نويسنده:در ابتدا بايد از پيشنهاد برادر خوبم آقا رضاي بقايي تشكر كنم بابت نظرش واز بقيه دوستان هم تقاضا دارم نظراتشون را اعلام كنن.
به نظر بنده حقير در اينجا مابايد بجز به فكر فرو رفتن در مورد ذات فرشتگان به كم وكيف عبادات خودمون هم فكر كنيم.به اين فكر فروبريم كه آيا ما انسانها كه به گفته خود خدا اشرف مخلوقات هستيم چگونه خداي خودمون را عبادت مي كنيم وچگونه از اوتشكر مي كنيم به نظر شما ما با چهار تا دولا وراست شدن ناقص ميتونيم حق واقعي خدا را ادا كنيم وتازه منتي هم روسر خدا داشته باشيم؟ يا به نظر شما خداوندبا توصيفي كه قبلا از اوشد احتياجي به عبادات ماداره؟تامابخواهيم تازه منتي هم داشته باشيم.بياييم كمي با خودبيشتر خلوت كنيم وكمي درمورد خودمان وخداي خودمان بيشتر فكر كنيم آن موقع متوجه مي شويم كجاي كاريم متوجه مي شويم كه هركار خيري انجام مي دهيم در مقابل الطاف خدا كم وكوچيكه و كارهامونابايد باخلوص نيت وبراي رضاي خدا انجام بدهيم نه براي ديدن ورضاي بنده خدا.
وسلام ومن الله توفيق

3:آفرينش جهان

وقتي كسي نبود كه با آفريننده جهان آفرينش انس بگيرد او نيز از نبودن انيس وحشت نكرد و به قدرت خويش موجودات را خلق كرد و به ايجاد آنها پرداخت.از آن پس خداوند متعال جوّ لايتناهي را شكافته و اطراف و جوانب آن را از هم باز كرد.آبي جوشان را كه داراي موجهاي پي در پي و خروشان بود و بر سر هم مي غلتيد بر پشت بادي تند كه بسيار و با صدا بود حمل كرد.وآن باد را فرمان داد تا آب را از هر سوي گرد آورد و از هم پاشيده نشود.و تسلط داد تا محكم در خويشتن نگهداشت و تمامي را به هم پيوست.هوا در زير آن باد داخل و آب بر بالاي آن در حركت بود.سپس طوفاني كه راه وزيدن بر آن بسته و مبدا شناسايي آن دور بود بيافريد وآن را براي برانگيختن اين دريا فرمان داد.پس آن باد همچون آب تندي كه در جاي خالي روان گردد آب را از هر سوي بر هم زده با امواج سركش به مانند مشك آنرا به گونه اي در خويش جنبانيدكه آبهاي ساكن در هم آميخت و پرده اي از كف روي آن پديد آمد.سپس خداوند تعالي آن كفها را در جاي خالي و وسيع و فضاي گسترده بالا برد.از آن كف آسمان هاي هفتگانه كه زيرين آنها يعني آسمان اول موجي مهار شده و بلندترين آنها يعني آسمان هفتم به منزله ي سقفي استواربود بيافريد.آنگاه آسمانها رابه ستارگان درخشنده زينت داد و دو چراغ نورافشان خورشيد و ماه را در آنها به جريان انداخت در حالي كه هر يك از آنها در مدار فلك گرش كننده،و در سقفي سير كننده،ودر لوحي جنبنده مي چرخند

---

1)انسان و شناخت ذات خداوند
سپاس خداوندي را سزاست كه هه ي گويندگان از رسيدن به كنه ي مدحش عاجزو تمام حسابگران از شمارش نعمتهاي او درمانده اند و كوشش كنندگان با جديّتي تمام حق او را ادا نتوانند كرد آن چنان خداوندي كه همّتهاي بلند او را درك نكنند و غوّاصان درياهاي هوش به حقيقت وي دست نيابند خداوندي كه نه وصفش را نهايتي است و نه ذات مقدّسش به وصفي خاص مقيد و منحصر وجودش از وقت و زمان معّين بدور و از دور و درازي مدّت بيرون است آفريننده اي كه تمام خلايق را به قدرت كامل خويش آفريد و باد ها را از فرط رحمت و مهرباني منتشر كرد و زمين را با صخره هاي سخت و كوههاي سنگين ميخكوب و محكم گردانيد.

2)دين و شناخت خدا
اساس دين كه وسيله پرستش خداست شناخت اوست و شناسايي كامل اوتصديق كامل اوست و تصديق كامل او گرويدن و يگانه دانستن او.و كمال گرويدن به او انجام عمل خالص براي اوست.هنگامي عمل براي او خالص است كه صفات را بر ذات او عارض ندانسته بلكه آنها را عين ذات دانند.خداوند بودي است كه تازه پيدا نشده موجودي است كه معدوم نبوده است.با هر چيزي است نه پيوسته.و غير از هر چيزي است نه جداي از آن.كارها بدون بكار افتادن كار افزار و انتقال از حالي به حال از او صادرمي شود.

---

شناختي كوتاه از نهج البلاغه:
اين كتاب بزرگترين كتابي است كه خطب و كلمات عرشي آن ضامن سعادت دين و دنياي مسلمانان و كليه طوايف بشري در هر زمان و عصري تا قيام قيامت بوده و خواهد بودقرآن كتابي است كه بربزرگترين رجال نبوت نازل گرديده و احكام ودستورات آن محكمترين دستوراتي است كه ضامن سعادت بشريّت است همين طور علي كاملترين فرد از افراد بشري است كه قوانين و احكام آن كتاب محكم را بكار بسته وانوار تابناك آيات الهي را از درون كتاب خود كه قرآني ديگربه نام نهج البلاغه است به عالم خارج منعكس ساخته است.نهج البلاغه كنوني شامل سه بخش زير مي باشد.

1خطبه ها و فرمانها {كه در آن مردم را به خدا پرستي دعوت فرمود}
2نامه هاي بزرگ و كوچك{كه به فرمانداران خويش و ديگران در شهرها نگاشته اند}
3حكمتها و موعظه ها{كه براي ارشاد گمراهان و اثبات حق بيان نموده اند}.

سيد رضي(ره): در سال 359ق دربغداد به دنيا آمد ايشان مردي اديب ،شاعر و سخن شناس و از سادات عراق بودكه از پدر با پنج واسطه به امام هفتم واز مادر با شش واسطه به امام چهارم منسوب است به همين دليل ايشان را ذوالحسبين مي نامندو سر انجام درسال406ق ديده از جهان فرو بست و پيكرش در مسجد انباريين واقع در محله كرخ بغداد به خاك سپرده شد.

براي نظر دادن اينجا را كليك كنيد