‏بادافشان

صبا سحر گذشت به لطف از کنار بادافشان

کشید سرمه به چشم از غبار بادافشان

پر از نشاط شد و کوله بارِ خود را بست

از عطرِ صبحدمِ کشتزارِ بادافشان

نشانِ صلح و صفا دید و مهربانی را

میان مردمِ خوبِ ، دیار بادافشان

میانِ مردمِ پاکی که عشق می ورزند

به حُسن سابقه و اعتبار بادافشان

مدام ، پودِ محبت به کار می گیرند

که نقش شوق نشیند به تار بادافشان

شریکِ شادیِ یکدیگرند و همدمِ غم

بر این قرار، همه روزگار بادافشان

به غیر جلوه ی خوبی ندیده هیچ کسی

چرا که مهر شد آیینه دار بادافشان

غلامِ همتِ خویشند و یا علی گویان

امیدوار، به پروردگار بادافشان

شمیم رحمتِ حَیِ غفور می بوید

کسی که می گذرد از مزار بادافشان

دکتر رضایی شکوه - تیر ماه۱۳۹۶